برای تهیه یک دیزی خوشمزه باید به چه نکاتی دقت نمود؟

آبگوشت یا دیزی سنگی خوراک رقیقی می باشد، که از پختن گوشت و دنبه گوسفند، پیاز، سیب زمینی و حبوبات درست می‌شود.

آبگوشت شوربا یا دیزی سنگی یکی از غذاهای سنتی و محبوب ما ایرانی ها می باشد، که طرفداران بسیاری را به خود اختصاص داده است. از این رو، بر آن شدیم، تا در این مقاله از مجله آشپزی دیلی کوکس دستور تهیه و چگونگی خوشمزه شدن و نکات آشپزی این غذای لذیذ را شرح دهیم.

چنانچه تمایل دارید در خانه آشپزی کنید و این غذای لذیذ و خوشمزه را درست کنید، دستور زیر را دنبال نمایید.

مواد لازم برای تهیه دیزی برای چهار نفر:

طرز تهیه دیزی خانگی:

از شب قبل نخود و لوبیا را در مقداری آب (سه برابر حجم نخود و لوبیای خیس نخورده) خیس كرده. گوشت گوسفندی چربی و استخوان دار را به همراه نخود و لوبیای خیس شده، یك عدد از پیازها، یك حبه سیر و گوجه فرنگی های پوست گرفته و به دو نیم کرده، در ظرف مناسبی ریخته و شش برابر حجم مواد، آب از قبل جوشیده سرد شده به آنها اضافه نمایید. (توجه فرمایید،از ابتدا به گوشت نمك و ادویه نزنید، چون باعث دیرپز شدن گوشت می گردد).

اگر از دیزی گلی برای پخت استفاده می كنید، حتما از شعله پخش كن بین شعله مستقیم و ظرف دیزی خود استفاده نمایید. دیزی گلی زمان پخت را طولانی تر و درعوض طعم و مزه غذا را خیلی لذیذتر و جا افتاده تر می كند. بعد از گذشت حدود یك ساعت و نیم فلفل سبزها را به دیزی خود بیفزائید.

در تمامی مراحل پخت توجه كنید، كه شعله زیر ظرف شما باید ملایم باشد، تا غذا به خوبی جا بیفتد. یك ساعت پس از اضافه كردن فلفل، سیب زمینی ها را به خوبی شسته و با پوست داخل غذا بریزید.

پیازی كه اول آشپزی به غذا اضافه كردید، از ظرف خارج نموده و دور بیندازید.

چربی گوشت را نیز از ظرف خود خارج نموده. به همراه یك عدد پیاز که باقی مانده، خوب بكوبید.

نکته قابل توجه این است که، می توانید اول پیاز را ریز رنده كرده و بعد چربی را به خوبی بكوبید و با هم مخلوط نمایید) و داخل غذای خود بریزید. در این مرحله كه گوشت، نخود و لوبیا نرم و پخته شده اند، نمك و فلفل سیاه را به میزان دلخواه خود به غذا اضافه كنید.

در صورتی كه غذا، رنگ دلخواه شما را نداشت، می توانید از یك قاشق غذا خوری رب گوجه فرنگی سرخ شده در كمی روغن، داخل غذا استفاده نمایید.

سرخ كردن رب گوجه فرنگی قبل از مصرف داخل غذا به جهت از بین بردن بوی خامی رب بوده و همچنین باعث بهتر كردن رنگ رب می شود. اگر هنگام سرخ كردن رب گوجه فرنگی یك قاشق چایخوری زعفران دم كرده هم به آن اضافه کنید، نتیجه بهتری می گیرید.

آبگوشت(دیزی) هر چه زمان پخت آن طولانی تر باشد، جا افتاده تر و خوش رنگ و لعاب تر می شود و از مزه خوبی نیز برخوردار می شود.

معمولا دیزی را با آب زیاد درست می كنند و اول كار بهتر است، به اندازه لازم در ظرف آب بریزید، تا در اثر اضافه كردن چند مرحله آب در طول پخت، مزه غذا تحت تاثیر قرار نگیرد.

به خاطر بسپارید، كه آبلیمو را هنگام سرو غذا، داخل آن بریزید؛ در غیر این صورت طعم غذا در اثر جوشیدن آبلیمو تلخ و بدمزه می شود.

نکاتی از آبگوشت، که دانستن آن خالی از لطف نیست.

آن طور که از شواهد بر می آید، هزاران سال پیش، ساکنان فلات ایران برای نخستین بار ابزار و ظرف ها را از چوب و سنگ ساختند. اما متوجه شدند، که ظروف چوبی روی آتش کارکردی نداشته و تنها ظرف های سنگی به کار می آیند. سپس توانایی ساخت سفال حاصل گردید و ساخت انواع و اقسام ظرف ها شکل گرفت. سالهای متمادی ظرف های سفالین به کار می رفتند، تا اینکه انسانها به راز سنگ های معدنی و آب کردن و ریخته گری فلزات پی بردند و از آنها ابزار و ظروف ساختند و طرز ساخت ظروف فلزی را ابداع کردند. جالب توجه است که آبگوشت، هنوز که هنوز است در ظروف سنگی، سفالی و فلزی، طبخ و میل می گردد.

انواع دیزی سنگی، سفالی و رویی (رویی به معنای رویین یعنی ساخته شده از فلز روی، که به زبان عامیانه به آن روحی هم گفته می شود) هنوز به شیوه سالیان دور، در ایران ساخته و به کار برده می شوند و این سه نوع ظروف دیزی، یادگاری از سه عصر سنگ و سفال و فلز در باستان شناسی می باشد.

در گذشته پلو یا چلو را در مجمعه های بزرگی می کشیدند، که به آنها «قاپ» یا «قاب» گفته می شد، که چند نفر با دست از یک قاپ مشترک، غذا می خوردند.

گاهی امکان داشت، که چند آدم بزرگ و پرخور با پیری یا کودکی نحیف و کم غذا در قاپی همسفره و هم غذا گردند؛ این بود که مواقعی تقسیم غذا عادلانه نمی شد و یکی به اصطلاح عامیانه، قاپ دیگری را می دزدید و غذای بیشتری میل می کرد. این بود که ایده «قاپ شخصی» به میان آمد، که برای هر کس یک قاپ کوچک غذا بکشند و آن را در پیش وی قرار دهند. و این «پیش قاپ» را «بشقاب» نامیدند. یک قاپ بزرگ پر از غذا سر سفره آمده و چند قاپ کوچک خالی (بش به زبان ترکی یعنی خالی) گرد آن  قاپ بزرگ می چیدند و برای هر بشقاب، جدا غذا کشیده می شد.

اما قضیه آبگوشت از ابتدا فرق داشت، چه برای یک تن پخته می شد، چه برای هزار تن، محتوای هر دیزی جدا، درون خود آن می پخت و گوشت و نخود و آب، برای هر دیزی به پیمانه برابر ریخته می شد و تبعیضی در میان نبوده و نیست و مانند پلو همه را در یک دیگ نمی پزند و پس از پخت، غذا را نمی کشند، بلکه اول سهم خام هر دیزی کشیده شده و پس از تقسیم، پخت آن آغاز می گردد.

در استان ها و شهرهای مختلف ایران زمین، دیزی سنگی را با شیوه ها و با مواد مختلفی طبخ می کنند. مواد اولیه همچون گوشت، گوجه فرنگی، پیاز، سیب زمینی، حبوبات و لیمو عمانی در تمام این آبگوشت ها یکسان می باشد، ولیکن در ادویه ها و طعم ها متفاوت هستند.

برخی از افراد در تهیه دیزی سنگی از فلفل سبز برای کمی تند شدن آن، استفاده می نمایند.

آبگوشت در نواحی مختلف:

بعضی دیگر از سبزیجات معطری همچون جعفری و ترخون خشک استفاده می کنند. در کرمان هم به دیزی سنگی و آبگوشت زرد آلو و به خشک شده (یا ترشی این مواد) را اضافه می کنند.

علاوه بر آبگوشت متداول انواع مختلفی نیز از این غذا وجود دارد، که می توان به آبگوشت بزباش، آبگوشت لوبیا کاشان، آبگوشت کشک اراک و لرستان، آبگوشت گندم، آبگوشت مار و آبگوشت بلغور اشاره نمود. گفته می شود نام دیزی برای اولین بار در همدان به آبگوشت داده شده است.

در آبگوشت بزباش از لوبیا و سبزیجاتی همچون شنبلیله و جعفری به وفور استفاده می گردد.

در آبگوشت کشک اراک و لرستان کشک ساییده شده و نعنا داغ ریخته می شودد.

آبگوشت گندم، همانطور که از نامش مشخص و معلوم است، در آن  از گندم هم استفاده می شود.

آبگوشت مار که بیشتر در کشورهای جنوب شرق آسیا و هند تهیه می شود، نوعی آبگوشت می باشد، که در آن به جای گوشت گوسفندی از گوشت مار استفاده شده و در باورهایشان اعتقاد دارند که، برای مصونیت از مارگزیدگی مفید واقع می شود.

پختن و خوردن آبگوشت قاعده اش فرق دارد و تبحر خاصی می طلبد. خوردن آبگوشت کار ساده ای نیست. هم اکنون دیزی سنگی در میان گردشگران خارجی که به ایران می آیند، تبدیل به یکی از جذاب ترین غذاهای سنتی ایران شده است و حتی سعی می کنند، آداب خاص خوردن دیزی سنگی و آبگوشت را نیز یاد بگیرند.

خروج از نسخه موبایل